WIELKI CZWARTEK – WIECZERZA PAŃSKA

„To jest Ciało moje, które za was będzie wydane. To czyńcie na moją pamiątkę!”
(Łk 22,19)

Rozpoczynające się Wieczerzą Mszy Pańskiej wielkoczwartkowe wspomnienie wydarzeń, podczas których Chrystus ustanowił dwa sakramenty – Eucharystię (Ciało i Krew) i kapłaństwo jest początkiem ciszy, jaka towarzyszy wiernym podczas przeżywania Triduum. Po uroczystym hymnie Chwała na wysokości Bogu, po wybrzmiewających głośno dzwonach, wszystko milknie, aż do Wigilii Paschalnej. Milkną wówczas dzwony i dzwonki kościelne, a zamiast nich wybrzmiewa dźwięk kołatek symbolizujących, wraz z ową ciszą zdradę Judasza. Pusty ołtarz w tym dniu z kolei unaocznia upokorzenie i odarcie Chrystusa z szat.
Zapewne wielu z nas Wielkoczwartkową liturgię kojarzy z obmywaniem nóg przez celebransa – czy to ministrantom, czy wiernym. Jest ten gest symbolem uniżenia Jezusa i wyrazem prawdziwej, oddanej miłości. Ponadto symbolem modlitwy Jezusa w Ogrójcu jest ustawiony w Ciemnicy – wyniesiony z tabernakulum – Najświętszy Sakrament. Pozostałe puste wówczas otwarte Tabernakulum ma wzmacniać poczucie zamknięcia Chrystusa oczekującego na wyrok.

Po mszy przeniesienie Najświętszego Sakramentu do tzw. „ciemnicy” – miejsce adoracji.